پاورپوینت تاریخ دهم زبان و آموزش تاریخ 1 ایران و جهان و باستان

پاورپوینت زبان و آموزش

پاورپوینت درس تاریخ 1 ایران و جهان و باستان

پایه دهم دوره دوم متوسطه رشته ادبیات و علوم انسانی 

پاورپوینت درس پانزدهم زبان و آموزش 

پاورپوینت زبان و آموزش با 25 اسلاید قابل ویرایش می باشد 

 خلاصه درس پانزدهم زبان و آموزش در این پاورپوینت آمده است با تصاویر

متن اسلایدهای آمده در این پاورپوینت :

خط، زبان، علم و آموزش، ستونهای استوار تمدن محسوب می شوند؛ و نقش مهمی در انتقال میراث فرهنگی و تمدنی یک جامعه به نسل های بعدی و ملت های دیگر دارند. در این درس، شما با بررسی وضعیت زبان، ادبیات و شیوه های تعلیم و تربیت در ایران باستان، تأثیر هریک از این عناصر فرهنگی را بر شکوفایی تمدنی و تداوم تاریخی در آن دوره ارزیابی می کنید.

زبان

دربارۀ زبان ساکنان اوّلیۀ ایران پیش از مهاجرت اقوام آریایی، به جز ایلامیان، اطلاعات مکتوبی وجود ندارد. زبانِ ایلامی، که مردمان جنو ب غربی فلات ایران با آن سخن می گفتند، زبان رسمی و نوشتاری حکومت و تمدن ایلام بود. این زبان تا مدتی پس از ورود آریاییان، همچنان رواج داشت و به عنوان زبانِ دوم نوشتاری در دورانِ هخامنشی از آن استفاده می شد. در برخی از سنگ نوشته های دورۀ هخامنشیان، ترجمۀ ایلامیِ نوشته ها نیز آمده است.

علاوه بر آن، تقریبا تمامی هزاران لوح گِلی کشف شده از تخت جمشید، به خط و زبان ایلامی است.

تا کنون به سه دورة زبان های کهن، میانه و نو تقسیم کرده اند.

زبان های کهن ایرانی از قدیمی ترین زمان تا پایان هخامنشیان (330 ق.م.)

در مناطق مختلف فلات ایران رواج داشته اند.

در مآخذ باستانی به تعدادی از این زبان ها اشاره شده است که ازمیان آنها، تنها از دو زبان فارسی باستان و اوستایی آثار مکتوبی برجای مانده است.

فارسی باستان، نیای زبان فارسی امروزی زبان قوم پارس بوده و در دورۀ هخامنشی به آن سخن می گفته اند. مهم ترین مدارکی که مانده، سنگ نوشته های پادشاهان هخامنشی است که به خط میخی نوشته شده اند.

اوستایی، زبانی بوده که پس از استقرار تدریجی آریایی ها در ایران، زبانها و گویش های گوناگونی که شباهتهای بسیاری به یکدیگر داشتند و زبا نشناسان آنها را «زبانهای ایرانی» می نامند، متداول شد. زبانهای ایرانی، شاخه ای از گروه زبان های «هند و ایرانی » به شمار می روند که اقوام هندی و ایرانی، پیش از جدا شدن از یکدیگر و سکونت در هند و ایران، با آن تکلمّ می کردند. شاخۀ هند و ایرانی  نیز خود یکی از شاخه های گروه بزرگ «زبان های هند و اروپای » به حساب می آید.

زبان های ایرانی در طول تاریخ دچار تغییر و تحول شده اند.

زبان شناسان مراحل تغییر و تحول زبان های آنها را از آغازمردمان بخشی از نواحی شرقی ایران به آن سخن می گفته اند؛کتاب دینی زرتشتیان، اوستا، به آن زبان نوشته شده است.

ازاین زبان جز کتاب اوستا و آثار وابسته به آن، اثر دیگری برجانمانده است.

زبان های ایرانی

دورۀ میانه، تقریبا از زمان سقوط هخامنشیان تا فروپاشی  حکومت ساسانیان (651 م./ 31 ق. )و حتی قرون نخستین اسلامی در مناطق مختلف ایران متداول بودند. از این گروه زبان ها آثار بیشتری به جا مانده است

زبان پارتی یا پهلوی اشکانی،

در مناطق شمال و شمال شرق ایران متداول بود و زبان رسمی و درباری حکومت اشکانیان به شمار می رفت. زبان فارسی میانه یا پهلوی ساسانی که دنبالۀ زبان فارسی باستان به حساب می آید، در نواحی جنوب و جنوب غربی ایران رایج بود و زبان رسمی و درباری حکومت ساسانی شمرده می شد. زبانهای ایرانی نو، به زبانهایی گفته می شود که در دوران اسلامی به تدریج درمناطق مختلف ایران رواج یافتند.

ادبیات

در ایران باستان، نقل شفاهی داستان ها و تعالیم دینی وادبی، بر کتابت و نوشتن ترجیح داده می شد. از این رو، نوشتن متن های ادبی و دینی، چندان معمول نبود و تنها اسناد مربوط به سیاست و تا حدودی اقتصاد را کتابت می کردند. مورّخان یونانی به داستانهای حماسی و عاشقانۀ مادی و نیز برخی اشعار آن دوره اشاره کرد ه اند که به صورت شفاهی نقل می شده است. از گزار شهای همین مورّخان معلوم   می شود که در زمان هخامنشیان، قصّه های متعددی به زبان فارسی باستان وجود داشته و مردم، آنها را از حفظ می خواند ه اند. از آن جمله است ، «هزار افسان » که داستان مشهور «هزار و یک شب »بر اساس آن شکل گرفته است.

از دورۀ اشکانیان نیز تقریباً هیچ نوشتۀ ادبی به زبان و خط پارتی بر جا نمانده است؛ اما شواهد بسیاری دلالت بر وجود ادبیات شفاهی پرُباری در آن دوره دارد. در زمان حکومت اشکانی، نقل داستا نهای ملیّ و پهلوانی، رواج فراوان یافت و شاعران و موسیقیدانانِ دوره گردی که به گوسان ها معروف بودند، با شور و هیجان بسیار، این داستان ها را از حفظ برای مردم می خواندند. در حقیقت، این گوسان ها بودند که داستان های ملیّ و پهلوانی را سینه به سینه به نسلهای بعدی منتقل کردند. این داستان ها بعدها در تدوین خدای نامه ها و سرودن شاهنامه توسط فردوسی مورد استفاده قرار گرفتند. سنّت نقّالی و قصه گویی حتی پس از تدوین خدای نامه و شاهنامه، همچنان در ایران تا دوران معاصر ادامه یافته است.

به نظر برخی از زبانشناسان، منظومه های داستانیِ «درخت آسوریک »و «یادگار زریران » که به خط و زبان پهلوی ساسانی،متعلق به قرن 5 م هستند،ابتدا به زبان پارتی سروده شده بودند همچنین به احتمال بسیار زیاد برخی داستانهای شاهنامه مانند داستان «بیژن و منیژه » نیز،اصل و ریشه اشکانی دارند.

از دوران ساسانیان، آثار بیشتری به خط و زبان فارسی میانه (پهلوی ساسانی) در موضوع ادبی،دینی،پند و اندرز،حقوق،تاریخ و جغرافیا به دست ما رسیده است و اغلب آنها به نثر هستند. در درس های پشین با برخی از این آثار آشنا شدید.

آموزش

دربارۀ وضعیت تعلیم و تربیت در دوران پیش از ساسانیان اطلاعات کامل و دقیقی در دست نداریم. گزارش و آگاهی های پراکند ه ای که در آثار نویسندگان یونانی معاصر با هخامنشیان آمده است، بیشتر بازتاب دهندۀ شیوۀ تعلیم وتربیت  فرزندان خاندان شاهی و درباریان است؛ ولی از دورۀ ساسانیان، به دلیل باقی ماندن آثار و منابع مکتوب متعدد، اطلاعات قابل توجهی دربارۀ وضعیت و شرایط تعلیم و تربیت وجود دارد.

ایرانیان باستان به تعلیم و تربیت و پرورشِ فرزندانی دانا،پرهیزگار، دلیر، بردبار، فرمانبر و سخت کوش توجّه جدی داشتند. آیین و فرهنگ ایرانی نیز، بر اهمیت تربیت و ارزش دانایی و خردورزی تأکید می کرد. آموزش و پرورش در ایران باستان ابعاد گسترد ه ای داشت و شامل تربیت جسمانی، اخلاقی، اجتماعی، دینی، شغلی و حرفه ای می شد.

تعلیم و تربیت در چندین مرحله انجام می گرفت. کودکان تا پنج یا هفت سالگی در درون خانواده، پرورش می یافتند و مادران نقش مهمی در آشنایی فرزندان خود با آداب و رسوم خانوادگی، اجتماعی، دینی و میهنی و آموختن راه و رسم پسندیدۀ زندگی به آنان داشتند. مراحل بعدی آموزش و پرورش اغلب در خارج از خانه و در مدرسه و یا آموزشگاه انجام می گرفت.

به نظر بسیاری از محققان، در عهد باستان و مخصوصاً در زمان ساسانیان، تنها فرزندان خاندان شاهی، درباریان،اشراف و موبدان می توانستند به مدرسه بروند و تحصیل کنند؛ اما برای فرزندان تودۀ مردم از قبیل کشاورزان،پیشه وران و صنعتگران، این امکان فراهم نبود که درمدارس و آموزشگاه های آن دوره درس بخوانند. اینان به طور معمول، حرفۀ پدران خود را می آموختند. شواهدی وجود دارد که نشان می دهد برخی از گروه های اجتماعی مانند پیشه وران و بازرگانان در ایران باستان، مخصوصاً در دورۀ ساسانیان، تلاش  می کردند تا فرزندانشان بتوانند در مدرسه تحصیل کنند.

بنا به نوشتۀ کریستن سن، نویسندۀ کتاب«ایران در زمان ساسانیان»گروه بسیاری از بازرگانان شهرها، دستِ کم،خواندن، نوشتن و حساب می دانسته اند.

قسمتی از برنامه های آموزشی و مواد درسیِ مدارس و آموزشگاه ها از قبیل آموختن اصول دین زرتشتی، فراگیری آداب و رسوم دینی و میهنی و مختصری خواندن و نوشتن، همگانی بود.علاوه بر آن، برای گروه های مختلف، آموزش های ویژه ای نیز وجود داشت. مثلاً شاهزادگان و فرزندان صاحب منصبان سیاسی و نظامی، به فراگیری دانش های سیاسی، کشورداری، فنون رزمی و گاهی زبان های خارجی می پرداختند؛ فرزندان موبدان، تعلیمات دینی و اوستایی را آموزش می دیدند و فرزندان دبیران نیز خط، زبان، ادبیات و حساب را می آموختند.

در دوران ساسانی، آموزگاری به عنوان یک شغل رسمی به موبدان اختصاص داشت. آنان بر معارف دین زرتشتی،ادبیات پهلوی و برخی دیگر از علوم زمان خود تسلط داشتند. ادارۀ آموزشگاه ها و مدارس نیز، عموماً در اختیارموبدان بود. با این حال، کودکان و جوانان خاندان شاهی و صاحب منصبان حکومتی زیر نظر مربّیان، انواع ورزش ها ازجمله سوارکاری را فرا می گرفتند.

علوم

اگرچه در ایران باستان با نام فیلسوفان و دانشمندان مشهوری همچون افلاطون، ارسطو و بقُراط رو به رو نمی شویم، اما از مندرجات اوستا، شاهنامه، کتیبهها و گزارشهای تاریخ نویسان یونانی و رومی، می توان استنباط کرد که دانش و فرهنگ ایرانیان در سطح بالایی بوده است.

در کتاب اوستا مطالب گوناگونی دربارۀ ارزش دانش و بزرگداشت دانشمندان وجود دارد. در این کتاب، فصلی به دانش، اختصاص یافته و در آن مطالبی دربارۀ پزشکی،دامپزشکی، ستاره شناسی، حکمت، امور اجتماعی و حقوقی وعلوم طبیعی بیان شده است.

همچنین ایران در دوران هخامنشیان، مرکز دانش ها ومبادلات فرهنگی بین کشورهای متمدن زمان بود و علوم وفنونِ بین النهرین، مصر، ایلام، هند و آسیای صغیر که جزوقلمرو این شاهنشاهی بودند، با دانش های ایرانی آمیخته شدند. مندرجات کتیبه ها و پاره ای از گزارش های مورّخان یونانی، به روشنی نشان می دهد که خاندان هخامنشی،پشتیبان و مشوّق جدّیِ دانش و هنر بوده اند.

پیشرفت علمی و فرهنگی ایران در دورۀ ساسانی، به مراتب بیشتر از دوره های قبل بود. شهریاران ساسانی به نشر علوم و بزرگداشت دانشمندان و رفاه حال آنان، علاقه و توجه زیادی داشتند. ایرانیان همواره علاقه مند بودند که از دانش و دستاوردهای علمی مردمِ دیگر سرزمین ها استفاده کنند.

از این رو، در زمان فرمانروایی خسرو انوشیروان، مبادلات فرهنگی با هند و روم گسترش یافت و در نتیجۀ آن ،جنبش علمی نیرومندی در ایران پدید آمد. انوشیروان علاقۀ زیادی به مباحث فلسفی و دینی نشان می داد. اوضمن پناه دادن به تعدادی از فیلسوفان یونانی که بر اثر تنگ نظریِ امپراتور روم، به ایران پناهنده شده بودند، با آنان به گفت و گوی علمی پرداخت.

 

8,500 تومان

دیدگاهها

هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.

اولین نفری باشید که دیدگاهی را ارسال می کنید برای “پاورپوینت تاریخ دهم زبان و آموزش تاریخ 1 ایران و جهان و باستان”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

فروشگاه فایل گلشهرنت

استفاده از سایت مشروط بر قبول توافقنامه کاربری و حفظ حریم شخصی می باشد. تمام حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به مجموعه گلشهرنت است.

لینک های مفید سایت

  • صفحه اصلی
  • درباره ما
  • سفارش پروژه
  • فروشگاه شارژ موبایل و خدمات برخط

از تخفیف ها و جدیدترین های گلشهرنت باخبر شوید

گلشهرنت را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید

×
×

سبد خرید